သဒ္ဒါစနစ်

စကားလုံးများ၊ အလင်္ကာများ၊ ကာရန်စနစ်များ

စာပေခေတ်

စာရေးနည်းစနစ်

ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည် စာနာသည့်အငွေ့အသက်ထင်ဟပ်သည့် ဂယက်အနက် ဖြစ် သောကြောင့်

ဗိုက်ကြီးသည် ဟု တိုက်ရိုက်ဖော်ပြသည့်အဘိဓာန်အနက် ကြောင့်

ရှင်းလင်းပြေပြစ်သည့် အနက်ရိုးကြောင့်

စကားအထားအသိုမှန်သည့် သဒ္ဒါအနက် ကြောင့်

သိပ္ပံမောင်ဝသည် စာကောင်းရေးနိုင်သည်။

စာရေးကောင်းလျှင် ရေးဟန်ကောင်းသည်။

ရေးဟန်သည် နေရာတကျသုံးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဟန်သည်လူကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။

ကျစွာမင်းမိထွေးတော်ကျောက်စာသည် ရုဒ္ဒရသခံစားရ နိုင်ခြင်းသည် ဘဝအာနိသင် ရသဖြစ်

“ပန်းပန်လျက်ပဲ” ကဗျာမှ လောကဓံကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည့်အားမာန်ကို ရ နိုင်ခြင်းသည် ဘဝ အာနိသင်ရသဖြစ်

ဘုရားဖူးသွားခြင်းသည် သိင်္ဂါရရသခံစားရ နိုင်ခြင်းသည် ဘဝအာနိသင်ရသဖြစ်

ဖိုးမောင်လာပြီသည် ကရုဏာရသခံစားရ နိုင်ခြင်းသည် ဘဝအာနိသင်ရသဖြစ်

အကြောင်းအရာနှင့်ပုံသဏ္ဌာန်တသားတည်းဖြစ်သည်။

ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

နေရာတကျသုံးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဟန်သည်လူကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။

၄ ဆင့်

၁ ဆင့်

၂ ဆင့်

၃ ဆင့်

သဒ္ဒါမှန်အောင်ရေးနည်းကို ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

စာရေးနည်းကို ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

ဝေါဟာရအသုံးမှန်အောင် ရေးခြင်းဖြစ်သည်။

‘ဘာသာစကားကို ဘယ်လိုအသုံးပြုထားသည်’ ဟု ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေးဟန်

ဝတ္ထုဖန်တီးခြင်း

ရသစာပေ

စာရေးဆရာ

ဆရာရွှေဥဒေါင်းနှင့် ဆရာပီမိုးနင်း

ဆရာဇော်ဂျီနှင့် ဆရာမောင်ခင်မင်(ဓနုဖြူ)

ဆရာရန်ကုန်ဘဆွေနှင့် ဆရာဇေယျ

ဆရာစောလူနှင့် ဆရာမောင်ခင်မင်(ဓနုဖြူ)

ရသစာပေကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့်

စာဖတ်သူကို ဆွဲဆောင်နိုင်သောကြောင့်

ရသဖန်တီးသူသည် နာမည်ကြီးသောကြောင့်

ရသဖြစ်ပေါ်စေသည့် အကြောင်းရင်းခံဖြစ်သောကြောင့်