Obecnie uczęszcza na terapię. Potrafi dokładnie nazwać to, co przeżywa – mówi:

„Boję się, ale wiem, że to reakcja mojego ciała po traumie.” Jest wciąż

serdeczny i życzliwy wobec innych, choć relacje społeczne go teraz wyczerpują.

Czasami potrzebuje dużo czasu, żeby dojść do siebie po zwykłej rozmowie w

większym gronie. Zdarzają się dni, kiedy nie ma siły wstać z łóżka, choć nie

czuje się przygnębiony – raczej „odcięty i zblokowany przez strach”. Czasem

płacze, ale mówi, że to go oczyszcza. Nadal stara się funkcjonować – uczęszcza

na zajęcia, choć rzadziej niż kiedyś.