Isi kandungan kitab adalah pengetahuan bersumberkan wahyu yang tidak mempunyai pembuktian pancaindera, maka ia tidak sah dan tidak boleh dijadikan pegangan hidup.

Manusia yang masih belum sempurna kewarasan akal sahaja yang dibenarkan berpegang kepada kitab agama bersandarkan kepada ilmu wahyu.

Kitab agama boleh dijadikan pegangan hidup bagi mereka yang tidak mampu mengendalikan emosi dan rasional akal bagi tujuan menenangkan diri. 

Sains tidak dapat membuktikan hakikat semua perkara yang berlaku di alam ini, maka ilmu pengetahuan daripada kitab agama boleh digunakan.