Teza jest poprawna – ewolucja pojęcia ekstrawersji od Junga do Wielkiej Piątki jest ciągła i kumulatywna.

Teza błędna, bo Jung w ogóle nie posługiwał się pojęciem ekstrawersji – termin pochodzi od Eysencka.

Teza częściowo trafna: oba modele łączy wymiar interpersonalny, lecz Wielka Piątka zredukowała ekstrawersję do obserwowalnych zachowań i emocji, eliminując Jungowski wymiar kierunku libido i psychodynamiki kompensacji.