Corpo de vexetación que representa a fase final da sucesión ecolóxica, adaptada ás condicións locais e resistente á intervención humana, e que garante a estabilidade do ecosistema.

Formación xeolóxica antiga e estable que actuou como refuxio de especies durante as glaciacións cuaternarias, favorecendo a conservación de endemismos e a biodiversidade.

Zonas naturais protexidas que conservan hábitats fráxiles e especies autóctonas, permitindo o mantemento da biodiversidade e a regulación das intervencións humanas.

Conxunto de cursos fluviais e encoros que determinan o comportamento da auga en función do relevo e o clima, influíndo na dispoñibilidade para consumo, regadío e xeración de enerxía.

Afectación negativa sobre ecosistemas, especies e recursos hídricos derivada de factores como cambio climático, contaminación ou especies invasoras, que require medidas de conservación e restauración.

Substrato natural sobre o que medra a vexetación, resultante da interacción de rochas, materia orgánica, clima e relevo, e que determina a fertilidade, a capacidade agrícola e a diversidade de ecosistemas.

Relación entre altura, temperatura e precipitacións nun territorio que condiciona a distribución de vexetación en pisos altitudinais, como bosques caducifolios, coníferas e prados alpinos.

Auga almacenada no subsolo, esencial para consumo humano, agricultura e industria, que se atopa en risco por sobreexplotación e contaminación, requirindo unha xestión sostible.

Área xeográfica con características climáticas, de solo e de relevo que favorece o asentamento de determinadas especies vexetais e animais, creando ecosistemas específicos e microhábitats.

Proceso de alteración do solo e dos ecosistemas causado pola acción humana, como deforestación, agricultura intensiva ou sobrepastoreo, que compromete a fertilidade e a capacidade de sostemento da vexetación.