Ubieraniem każdej myśli w obrazy mentalne.

Myśleniem w postaci słów wypowiadanych na głos.

Posiadaniem konkretnej myśli bez towarzyszącej jej świadomości słów, obrazów czy innych symboli

Brakiem jakiegokolwiek myślenia.

PRAWDA

FAŁSZ

Percepcja i wyobrażenie są podstawowymi reprezentacjami poznawczymi, jednak percepcja wymaga bezpośredniego bodźca, a wyobrażenie nie.

Percepcja to odczucie cech bodźca fizycznego, podczas gdy wyobrażenie to rozpoznawanie cech przedmiotu tu i teraz.

Wyobrażenie jest wyższą reprezentacją poznawczą niż percepcja, ponieważ dotyczy obiektów nieistniejących w rzeczywistości.

Zarówno percepcja jak i wyobrażenie są przykładami procesów konceptualizacji.

Jednoczesne doświadczanie więcej niż jednego rodzaju wewnętrznych przeżyć (mowę wewnętrzną, obrazy, uczucia itp.)

Jednoczesne doświadczenie tylko jednego rodzaju wrażeń.

Stan dysocjacji.

Stan halucynacji sensorycznej.

Są to izolowane pojęcia, które nie łączą się ze sobą.

Stanowią podstawę dla wrażeń i percepcji.

To struktury utworzone z pojęć, będące złożonymi organizacjami pojęć, które wspierają myślenie.

Człowiek dąży do maksymalnie dokładnego przetwarzania wszystkich informacji.

Człowiek oszczędza zasoby poznawcze – percepcja jest nieuważna, myślenie szybkie, decyzje impulsywne...

Człowiek zawsze analizuje szczegółowo każdy bodziec.

Człowiek ma stały dostęp do pełnych, szczegółowych reprezentacji świata.

Pojęcia abstrakcyjne są trudniej wyobrażalne, a ich przetwarzanie przez umysł odbywa się inaczej niż w przypadku pojęć konkretnych.

Dla pojęć abstrakcyjnych występuje efekt konkretności, w przeciwieństwie do pojęć konkretnych.

Pojęcia abstrakcyjne odnoszą się do obiektów percepcyjnych, a konkretne do bytów niematerialnych.

Pojęcia abstrakcyjne są łatwiej wyobrażalne niż konkretne.

Oznaki dotyczą tylko przeszłości, a znaki tylko przyszłości.

Oznaki są zawsze werbalne, a znaki niewerbalne.

Oznaki są intencjonalne i celowo tworzone, a znaki są nieintencjonalne i nieświadome.

Oznaki są nieintencjonalne i nieświadome, natomiast znaki są intencjonalne i tworzone celowo dla odbiorcy.

Długa ekspozycja bodźca nierelewantnego w polu widzenia

Niska motywacja do wykonania zadania głównego

Wysoka złożoność poznawcza zadania, na którym skupiona jest uwaga

Znaczące emocjonalnie znaczenie bodźca nierelewantnego

Zakłócenie zewnętrzne typu dekoncentracja

zakłócenie wewnętrzne typu natręctwo (zob. błądzenie umysłem)

Zakłócenie wewnętrzne typu dywersja (multi-tasking)

Zakłócenie zewnętrzne typu przerwanie