Optymalny wybór konsumenta oznacza, że nie jest on zaintere­sowany (przy danym poziomie dochodu) zamianą wybranej przez siebie kombinacji dóbr na żadną inną kombinację.

Użyteczność całkowita jest sumą zadowolenia, jakie osiąga kon­sument z konsumowania (lub posiadania) określonej ilości danego dobra.

Konsument znajduje się w stanie równowagi, kiedy krzywa obojętności przecina linię budżetu.

Krańcowa stopa substytucji określa, z jakiej ilości dobra Y mu­si zrezygnować konsument, aby zwiększyć konsumpcję dobra X o jed­nostkę, przy nie zmienionym poziomie zadowolenia z konsumpcji.

Przy danych cenach i danym dochodzie konsument może nabyć kombinacje dóbr leżące pod, na i nad linią budżetu.

Pomimo spadku użyteczności krańcowej, użyteczność całkowita może nadal wzrastać.

Jeżeli cena dobra X jest równa cenie dobra Y, to linia budżetu ma nachylenie równe -1.

Jeżeli dochód konsumenta wzrośnie, to jego krzywe obojętno­ści przesuną się w prawo (w górę).

Krzywa obojętności dla czasu wolnego i konsumpcji jest na­chylona dodatnio.

Załóżmy, że konsument konsumuje dwa dobra X i Y. Wiesz, ile jednostek dobra X może on kupić za cały swój dochód. Znając stosunek cen tych dwóch dóbr możesz, bez żadnych dodatkowych informacji, narysować jego linię budżetu.