Zwiększając o kolejne jednostki konsumpcję dobra X, kon­sument jest skłonny rezygnować z coraz mniejszych ilości dobra Y.

Krzywa obojętności jest graficznym odzwierciedleniem wszyst­kich kombinacji dwóch dóbr, wobec których konsument jest obojętny, a więc które dają mu takie samo zadowolenie z konsumpcji.

Krańcowa stopa substytucji mierzy odległość między dwiema krzywymi obojętności.

Jeśli ceny obu dóbr X i Y wzrosną, to linia budżetu musi stać się bardziej stroma.

Jeżeli rośnie użyteczność całkowita, to rośnie również użytecz­ność krańcowa.

Krzywe obojętności muszą być opadające, jeżeli łączna użyteczność dóbr dla konsumenta jest tym większa, im większą ich ilością może on dysponować.

Im bliżej początku układu współrzędnych leży krzywa obojęt­ności, tym mniejsza jest całkowita użyteczność, jaką osiąga konsument z kombinacji dóbr leżących na tej krzywej.

W punkcie optimum użyteczność całkowita, jaką osiąga kon­sument z konsumpcji dóbr X i Y, jest równa stosunkowi cen tych dóbr.

Warunkiem równowagi konsumenta jest, aby U_żc dobra X była równa U_żc dobra Y.

Punkt optimum konsumenta to punkt styczności linii budżetu z możliwie najwyżej położoną krzywą obojętności.