Stosowanie paliwa o wymaganych parametrach, regularna wymiana filtrów, unikanie jazdy na rezerwie oraz szybka reakcja na objawy spadku ciśnienia lub nieszczelności układu dolotowego

Stosowanie dodatków czyszczących przy jednoczesnym wydłużaniu interwałów serwisowych

Okresowa wymiana filtra powietrza bez kontroli jakości paliwa oraz sporadyczna jazda na rezerwie

Jazda na wysokich obrotach w celu poprawy rozpylania paliwa i ograniczenia osadów w układzie

Zdolnością maszyny do szybkiego usuwania awarii po ich wystąpieniu.

Prawdopodobieństwem, że maszyna będzie pracować bez awarii przez założony czas, uwzględniając także jej obsługiwalność i dostępność środków utrzymania.

Właściwością określającą wyłącznie odporność maszyny na uszkodzenia mechaniczne.

Zdolnością maszyny do pracy przez dowolnie długi czas bez konieczności obsługi i napraw.

Powstają poprzez mechaniczne dociśnięcie elementów bez zmiany ich struktury materiałowej, a ich wytrzymałość zależy wyłącznie od siły docisku.

Ich istotą jest podgrzanie materiału bez jego stopienia, co odróżnia je od innych metod łączenia.

Są stosowane wyłącznie do łączenia stali i wymagają zawsze użycia spoiwa o wyższej temperaturze topnienia niż materiał łączony.

Powstają w wyniku miejscowego stopienia i zestalenia materiałów, często z użyciem spoiwa, a ich wykonanie może wykorzystywać różne źródła energii, np. gazowe lub elektryczne.

Użytkownik ma wpływ na pracę układu chłodzenia głównie poprzez dobór prędkości obrotowej silnika, ponieważ to ona całkowicie determinuje temperaturę cieczy niezależnie od stanu układu chłodzenia.

Prawidłowa praca układu chłodzenia zależy wyłącznie od sprawności wentylatora i pompy cieczy, dlatego użytkownik nie ma wpływu na stabilność temperatury pracy silnika w warunkach eksploatacyjnych.

Użytkownik wpływa pośrednio na warunki pracy układu chłodzenia poprzez obciążenie silnika (styl jazdy), poziom cieczy chłodzącej oraz stan eksploatacyjny układu (np. szczelność, drożność, sprawność termostatu), co decyduje o efektywności odbioru i oddawania ciepła.

Użytkownik powinien ingerować w pracę układu chłodzenia poprzez ręczne sterowanie przepływem cieczy chłodzącej, aby utrzymywać stałą temperaturę niezależnie od warunków pracy silnika.

280 Nm (reduktor)

255 Nm (reduktor)

215 Nm (multiplikator)

173 Nm (multiplikator)

325 mm

347 mm

376 mm

358 mm

Pojemność skokowa to objętość przestrzeni zakreślanej przez tłok podczas jednego suwu roboczego, czyli różnica między objętością cylindra przy GMP i DMP.

Pojemność skokowa to objętość komory spalania pozostająca nad tłokiem w jego górnym położeniu, określająca stopień sprężania silnika.

Pojemność skokowa to masa mieszanki paliwowo-powietrznej spalanej w jednym cyklu pracy silnika.

Pojemność skokowa to całkowita objętość cylindra wraz z komorą spalania, niezależnie od położenia tłoka, i nie zależy od jego ruchu.

Siła wyjściowa jest zawsze równa sile wejściowej, ponieważ ciśnienie w cieczy rozkłada się równomiernie.

Wzrost siły wynika z różnicy ciśnień między tłokami, a nie z ich powierzchni.

Ciśnienie w cieczy jest większe przy większym tłoku, ponieważ działa na niego większa siła.

Możliwe jest uzyskanie większej siły wyjściowej kosztem przemieszczenia, przy zachowaniu zależności 𝑝 = 𝐹₁/𝐴₁ = 𝐹₂/𝐴₂ wynikającej z prawa Pascala.

8,06

8,01

7,88

8,25

Oba elementy nie przenoszą momentu obrotowego, lecz różnią się tym, że wał jest obciążony skręcaniem, a oś rozciąganiem.

Oba elementy przenoszą moment obrotowy i są obciążone głównie skręcaniem; różnią się jedynie sposobem zamocowania w łożyskach.

Wał i oś pełnią tę samą funkcję konstrukcyjną, lecz oś dodatkowo przenosi moment obrotowy i siły skręcające.

Oba elementy są osadzane w łożyskach i mogą współpracować z częściami wykonującymi ruch obrotowy; wał przenosi moment obrotowy, natomiast oś nie i jest obciążona głównie zginaniem.