Pojemność skokowa to objętość przestrzeni zakreślanej przez tłok podczas jednego suwu roboczego, czyli różnica między objętością cylindra przy GMP i DMP.

Pojemność skokowa to objętość komory spalania pozostająca nad tłokiem w jego górnym położeniu, określająca stopień sprężania silnika.

Pojemność skokowa to masa mieszanki paliwowo-powietrznej spalanej w jednym cyklu pracy silnika.

Pojemność skokowa to całkowita objętość cylindra wraz z komorą spalania, niezależnie od położenia tłoka, i nie zależy od jego ruchu.

Siła wyjściowa jest zawsze równa sile wejściowej, ponieważ ciśnienie w cieczy rozkłada się równomiernie.

Wzrost siły wynika z różnicy ciśnień między tłokami, a nie z ich powierzchni.

Ciśnienie w cieczy jest większe przy większym tłoku, ponieważ działa na niego większa siła.

Możliwe jest uzyskanie większej siły wyjściowej kosztem przemieszczenia, przy zachowaniu zależności 𝑝 = 𝐹₁/𝐴₁ = 𝐹₂/𝐴₂ wynikającej z prawa Pascala.

8,06

8,01

7,88

8,25

Oba elementy nie przenoszą momentu obrotowego, lecz różnią się tym, że wał jest obciążony skręcaniem, a oś rozciąganiem.

Oba elementy przenoszą moment obrotowy i są obciążone głównie skręcaniem; różnią się jedynie sposobem zamocowania w łożyskach.

Wał i oś pełnią tę samą funkcję konstrukcyjną, lecz oś dodatkowo przenosi moment obrotowy i siły skręcające.

Oba elementy są osadzane w łożyskach i mogą współpracować z częściami wykonującymi ruch obrotowy; wał przenosi moment obrotowy, natomiast oś nie i jest obciążona głównie zginaniem.

Sprzęgło samochodowe składa się z dwóch przekładni ciernych pracujących równolegle, a jego główną funkcją jest zwiększanie momentu obrotowego przy stałym poślizgu w każdym zakresie pracy.

Sprzęgło samochodowe składa się z koła zamachowego, tarczy sprzęgłowej (z okładzinami ciernymi), docisku oraz mechanizmu sterującego, a jego praca polega na okresowym łączeniu i rozłączaniu napędu silnika ze skrzynią biegów poprzez siły tarcia umożliwiające płynne ruszanie i zmianę biegów.

Sprzęgło samochodowe składa się głównie z przekładni zębatej oraz elementów ciernych, a jego zadaniem jest stałe przenoszenie momentu obrotowego bez możliwości rozłączania napędu między silnikiem a skrzynią biegów.

Sprzęgło samochodowe działa wyłącznie podczas zmiany kierunku jazdy i nie uczestniczy w przekazywaniu momentu obrotowego w czasie normalnej pracy silnika.

52,25

56,8

53,25

54,25

120 mm

133 mm

114 mm

151 mm

Uszkodzenie zawsze powoduje zatrzymanie maszyny, awaria może mieć charakter częściowy, a trwałość oznacza wyłącznie odporność na zużycie materiału.

Uszkodzenie dotyczy tylko elementów niewidocznych, awaria zawsze ma charakter chwilowy, a trwałość nie zależy od warunków eksploatacji.

Uszkodzenie to każda zmiana stanu elementu pogarszająca jego właściwości (niekoniecznie wykluczająca pracę), awaria oznacza utratę zdolności do realizacji funkcji, a trwałość to zdolność do zachowania zdatności do osiągnięcia stanu granicznego.

Uszkodzenie i awaria oznaczają to samo, natomiast trwałość odnosi się wyłącznie do czasu pracy maszyny bez obsługi.

Zgrzewanie polega na doprowadzeniu materiałów do stanu plastycznego i ich dociśnięciu, przy czym źródłem ciepła może być m.in. prąd elektryczny lub płomień gazowy.

W procesie zgrzewania materiał musi zostać całkowicie stopiony, aby uzyskać trwałe połączenie.

W zgrzewaniu zawsze stosuje się dodatkowy materiał (spoiwo), który wypełnia miejsce łączenia.

Zgrzewanie punktowe polega na jednoczesnym łączeniu całej powierzchni styku elementów.

Uszkodzenia przekładni zębatych dotyczą głównie utraty współosiowości wałów i zużycia łożysk, natomiast same zęby pozostają niezmienne dzięki pracy w warunkach idealnego smarowania hydrodynamicznego.

Typowe uszkodzenia obejmują m.in. zużycie ścierne i adhezyjne powierzchni zębów, pitting (wżery zmęczeniowe powierzchniowe), złamania zębów wskutek przeciążeń oraz odkształcenia plastyczne, przy czym część z nich może wynikać zarówno z przeciążeń, jak i niewłaściwego smarowania.

W przekładniach zębatych najczęściej dochodzi do korozji całkowitej elementów, która powoduje równomierne zmniejszanie wymiarów wszystkich kół zębatych bez lokalnych uszkodzeń powierzchni kontaktu.

Uszkodzenia przekładni zębatych ograniczają się wyłącznie do pęknięć zmęczeniowych zębów, natomiast zużycie powierzchni bocznych zębów nie występuje, ponieważ kontakt jest czysto toczny i bezpoślizgowy.